Magda
 

Werkend aan de vele teksten die de leraar in de loop van de tijd

heeft doorgegeven, vroeg de leraar of ik ook iets over mijzelf wilde

vertellen. Schoorvoetend geef ik aan zijn oproep gehoor.

Al mijn hele leven sta ik in contact met één van de leraren,

hoewel ik als kind niet wist dat het een leraar was.

Ik hoorde alleen soms een blauwe stem, zo noemde ik toen

de stem van de leraar, maar verder leefde ik mijn leven als ieder

ander en ik dacht dat iedereen zo'n stem had.

Doch gaandeweg werd mij ook duidelijk dat deze stem iets van mij wilde, maar wat…?

Hij gaf mij op bepaalde momenten inzichten in het hoe en waarom van mijn leven.

Zo vertelde hij dat ik voordat ik geboren werd al wist dat het leven niet gemakkelijk zou zijn, maar ik dit allemaal wel moest meemaken om later in mijn taak te kunnen staan.

Hij vertelde, nu niet alleen als stem maar ook in beeld, dat mijn wezen in voorgaande levens al een taak had uitgeoefend onder begeleiding van hem.

In deze levens hadden zowel mijn wezensbewustzijn als mijn stoffelijk bewustzijn al een behoorlijke ontwikkeling doorgemaakt. Maar wilde ik mij volledig kunnen wijden aan mijn taak, dan zou ik in dit leven alle fasen van het stoffelijk bewustzijn nog eens dunnetjes over moeten doen, van de rode tot en met de witte trilling.

Nu begon ik te begrijpen waarom het leven zo gelopen was en met het begrijpen kwam ook de rust.

 

Vanaf dat moment werd het contact tussen de leraar en mij intensiever.

Ik kreeg vele lessen en hij nam mij mee op 'ontdekkingsreizen' in de Wereld van de Wijsheid.

Deze lesperiode heeft een aantal jaren in beslag genomen.

 

In 2000 vertelde hij mij dat ik nu zover was om met mijn taak te beginnen en onder zijn leiding in het land samenkomsten zou organiseren voor mensen die zich met vele levensvragen geconfronteerd zagen.

Ik wist dat alles wat ik had meegemaakt hiernaartoe leidde, maar ik twijfelde of ik hier wel toe in staat was, mede gezien mijn moeite om met mensen te praten, laat staan dat ik voor een zaal mijn woordje zou moeten doen.

De leraar wist natuurlijk van mijn onzekerheid en hij vertelde mij dat hij me niet voor de leeuwen zou werpen, maar dat ik onder zijn hoede steeds gemakkelijker mijn stappen zou gaan zetten.

In het begin had ik contact met één leraar, maar gaandeweg zijn ook de andere leraren erbij gekomen en naargelang het onderwerp nam een van de andere zes leraren tijdens een lezing het woord.

 

Vanaf 2020 lukt het met mijn gezondheid niet om deze lezingen nog te verzorgen, maar ik zie het ook als mijn taak om de vele teksten toegankelijk te maken voor de mens die daar behoefte aan heeft, want er is in al die jaren een schat aan informatie doorgegeven en ik krijg de vrijheid om al grasduinend door de grote berg teksten te gaan en er datgene uit te destilleren waardoor een veelzijdig beeld ontstaat van onderwerpen die de leraar tijdens de lezingen besprak.

Deze teksten zijn o.a. te vinden in de zes boeken.

De leraar heeft uiteraard de regie in handen, maar tijdens de vele ontmoetingen door de jaren heen is er tussen ons een vorm van samenwerking ontstaan en ervaar ik via mijn wezen wat zijn bedoeling is.

Want al hetgeen de leraar te berde wil brengen, gebeurt via trillingen die in mijn wezen worden neergelegd. En mijn wezen, wetende dat deze taak lag te wachten, had een lichaam uitgekozen dat razendsnel de trillingen kon omzetten in woorden, beelden, kleuren enzovoort.

Dit betekent ook dat ik niet paranormaal ben, maar afhankelijk ben van zijn inbreng die aangeeft wat wel of niet 'over het voetlicht' kwam.

 

Ik ben mij er zeer wel van bewust dat deze manier van werken uniek was en voel mij hiervoor ook verantwoordelijk.

Daarom kan ik alleen maar de wens uitspreken dat ik bij mijn afscheid van dit stoffelijke leven kan terugkijken op een volledig-zijn, waarin de leraren 'hun ei'  kwijt konden.

Magda Witsiers
2020