De voorbereiding

In een droom, al vele jaren geleden,
kreeg ik een kijkje op het pad dat ik zou gaan betreden.
Ik bevond mij in een kamer die door kaarsen werd verlicht,
en kreeg een grote schrijftafel in het zicht.
Daarachter stond een stoel uitnodigend klaar,
alsof ik zo aan het werk zou kunnen, in die kamer daar!
Op de tafel lagen vele onbeschreven vellen,
die mij over mijn onbewust verlangen wilden vertellen.
Een zilveren vulpen lag er geopend naast.
En ik? Ik was alleen maar zeer verbaasd.
Ik wist niet wat er werd bedoeld,
maar mijn wezen heeft de boodschap aangevoeld.

Soms wordt er in een beeld iets aangereikt,
dat bestemd is voor het wezen dat al veel verder kijkt.
Voor mijn denken was dit alles nog
een onontgonnen gebied,
en ik herkende de betekenis van deze handreiking niet.
Het heeft daarna nog lange tijd geduurd,
tot ik wist: deze Zilveren pen wordt door de
Wereld van de Wijsheid bestuurd.

Kent u de uitdrukking 12 ambachten en 13 ongelukken?
Zo heb ook ik van alles en nog wat gedaan in mijn zoektocht naar wat er nu werkelijk bij mij paste.
Via allerlei baantjes en opleidingen kwam ik in het onderwijs terecht.
Jarenlang heb ik, eerst volwassenen en daarna jongeren, het plezier in de Franse taal willen bijbrengen.
Ondertussen was mijn wezen aan de slag gegaan met de droom over de lege vellen papier en borrelden er te pas en te onpas kleine tekstjes in mij naar boven.
De gedichtjes kwamen meestal door tijdens de boswandelingen met mijn honden.
                 
En als ik weleens dacht: ik heb nu even geen tijd,
dan was ik de ingevingen al weer kwijt.
Want deze trilling kan alleen in het NU-moment bestaan,
er is geen herinnering: de Fluistering is voorbijgegaan.

En ik wandelde verder, maar nu met pen en papier in de hand en zo noteerde ik vele teksten.
Ook ik kreeg, gedurende een aantal jaren, mijn wekelijkse lessenpakketje door de Leraren aangereikt en mocht, net als Magda, op verkenningstocht in de Wereld van de Wijsheid.

Soms nog wat aarzelend, maar met steeds minder schroom,
stel ik mij verder open voor deze Gedichtenstroom.
Het is de taak waarvoor ik heb gekozen in dit leven,
om aan de Zilveren energie een herkenbare vorm te geven.
En in contact met mijn wezen, mijn werkelijke Zijn,
houden twijfelende gedachten mij niet langer klein.

Maar toen ik de gedichtjes die ik doorkreeg, thuis overal liet rondslingeren en het zo’n rommeltje werd dat ik besloot om er een ordening in aan te brengen, pas toen ontstond er in mij het idee om er een gedichtenbundel van te maken.
En op dát moment vertelden de Leraren mij dat ik eindelijk de bedoeling van de droom had begrepen.

Deze weg was de voorbereiding geweest voor de taak die op mij lag te wachten.
Ik was nu zover om het reguliere onderwijs te verlaten en op een andere manier gestalte te gaan geven aan het begrip: ‘onderwijs’.

Regelmatig vertoef ik dus met mijn hondjes in het bos en ontvang steeds meer teksten vanuit deze Gedichtenstroom.

Want dichtend breng ik mijn dagen door,
zo vertrouwd met de Fluistering die ik hoor.
En mijn groot verlangen en oprechte wens
is: zolang ik hier aanwezig ben als stoffelijk mens,
een open en zuiver kanaal te blijven,
opdat de Zilveren pen nog vele lege vellen zal beschrijven.

Anne Hertgers